ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ျခင္း 1992

“ငါ အလုပ္ထြက္လိုက္ၿပီ”

အေဖ့ရဲ႕ စကားသံအဆံုး ပ်က္ယြင္းသြားတဲ့ အေမ့ရဲ႕ မ်က္ႏွာက ၿပိဳေတာ့မဲ့မိုးလို။ မငိုနဲ႔ေနာ္ အေမ ။ ရင္ထဲက တိုးတိုးေလးအားေပးသံကို အေမ ၾကားသြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ အေဖ့ကို “ဌာနမႈးကို တင္လိုက္ၿပီလား” လို႔ တစ္ခြန္းတည္းေမးတယ္။ အေဖ ေခါင္းညိမ့္ျပေတာ့ အေမ ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပဲ အိမ္ခန္းထဲ၀င္သြားတယ္။ အဲ့ဒီည ဘာရယ္လို႔ မဟုတ္ေပမဲ့ (ကိုးတန္းတက္ရေတာ့မဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ေရွ႕ေရးအတြက္) အေမ စိတ္ပူေနေတာ့မယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာေတြ လာေတာ့မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ အလိုလိုသိေနတယ္။

ေနာက္ရက္ေတြမွာ တိုးတိုးတမ်ိဳး၊ က်ယ္က်ယ္တမ်ိဳး ေန႔စဥ္ရက္ဆက္လို အေဖနဲ႔ အေမရဲ႕ ရန္ပြဲ ျပင္းထန္လာတယ္။ လကုန္ရင္ အရင္လို အေဖ့၀င္ေငြမရွိေတာ့တဲ့ အေမဟာ သူ႔လစာကုိ (ကၽြန္မနဲ႔ ညီမေလးရဲ႕ က်ဴရွင္လခ၊ ေက်ာင္းက အေထြေထြကုန္က်စရိတ္၊ အိမ္စရိတ္နဲ႔ တျခား အေသးသံုးေတြ) ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာရလို႔ ထင္ပါရဲ႔။ အေမဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ကိုးတန္းစာသင္နွစ္ တစ္ႏွစ္အတြင္း ေတာ္ေတာ္က်သြားတယ္။

ကၽြန္မ ဆယ္တန္းေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာေတာ့ အေဖနဲ႔အေမဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဆံုေတြ႔မႈနည္းသထက္နည္းလာ သလို အသံတိတ္တိုက္ပြဲေတြလဲ ပိုျပင္းထန္လာတယ္။ တညေန ကၽြန္မ က်ဴရွင္မရွိလို႔ လမ္းတ၀က္ကလွည့္ျပန္အလာ၊ အိမ္အ၀င္ေနရာ အေရာက္ အေဖနဲ႔ အေမရဲ႕ စကားေျပာသံ အမွတ္တမဲ့ ၾကားလုိက္ရတယ္။

“အခုေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလိုေနၾကတာေပါ့။ သမီးႀကီး ဆယ္တန္းေျဖၿပီးတဲ့အထိ ေစာင့္ပါ။ သူက စာသိပ္ေတာ္တယ္။ အမွတ္ေကာင္း ေကာင္းနဲ႔ လိုင္းေကာင္းေကာင္း၀င္လိမ့္မယ္ဆုိတာ ကၽြန္မသိတယ္။ သူ ဆယ္တန္းေျဖၿပီးမွပဲ ရွင္ အိမ္ကထြက္သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ သြားပါ။ သြားၿပီးရင္လဲ ျပန္မလာနဲ႔ေတာ့။ ဒီေန႔ကစၿပီး ကြဲမယ္၊ကြာမယ္ဆိုတဲ့ စကား ကေလးေရွ႕မွာ တစ္ခြန္းမွ မဟမိေအာင္ေနပါ” ......

မ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚကို အတားအဆီးမရွိ က်ဆင္းလာတယ္။ တရားခံက ဘယ္သူမွန္းမသိ။ ဘယ္သူမွမမွားခဲ့သလို ဘယ္သူမွလဲ မမွန္ခဲ့။ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ အေဖနဲ႔အေမဟာ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ဘာမွမျဖစ္သလိုနဲ႔ ကၽြန္မစာက်က္ေနရင္ အေမက ေကာ္ဖီနဲ႔ ကၽြန္မ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ လက္ဖက္သုတ္ပန္းကန္ေလးလာခ်ေပးၿပီး မနက္အလုပ္ေစာေစာဆင္းရမွာမို႔လို႔ ည (၁၂)နာရီအထိ စာက်က္တဲ့ ကၽြန္မကို ဆက္ေစာင့္ဖို႔ အေဖ့ကို တာ၀န္ေပးသြားတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ အေဖက ပုတီးစိတ္ၿပီး သမီးကို ထုိင္ေစာင့္ခဲ့တဲ့ တာ၀န္ကို မပ်က္မကြက္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့တာ အတန္းတင္စာေမးပြဲႀကီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရက္အထိပဲ။

စာေမးပဲြၿပီးသြားေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အေျခအေနကို ကၽြန္မ မသိမသာေစာင့္ၾကည့္တယ္။ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့အထိ ေစာင့္ၿပီး ကၽြန္မ result ဘယ္လိုရွိလဲဆိုတာ သိခ်င္လို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ အေဖ အိမ္က ထြက္မသြားေသးဘူး။ အဲ့ဒီရက္ေတြမွာ စားရတဲ့ဟင္းက လက္ဖက္သုတ္၊ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္၊ ငါးပိခ်က္ ..အဲ့ဒီသံသရာထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္ျဖစ္ေနခဲ့ေပမဲ့ အေဖ့လက္ရာျဖစ္ေနတာတေၾကာင္း၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အေဖအိမ္မွာရွိေနေသးတာတေၾကာင္း..အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကၽြန္မ အဲ့ဒီဟင္းလ်ာေတြကို မရိုးခဲ့တာဒီေန႔အထိပဲ။

ေအာင္စာရင္းထြက္ၿပီ။ ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူးမွန္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ ႏွစ္ဘာသာပဲပါေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အေဖနဲ႔ အေမ မ်က္ႏွာပန္းမလွ။ အမွတ္စာရင္းထြက္လာေတာ့မွ ၿမိဳ႕နယ္ေက်ာင္းမွာ အမွတ္အမ်ားဆံုးနဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာလုိင္းရခဲ့လို႔ ေတာ္ေသးတယ္။

အဲ့ဒီမွာတင္ ဇာတ္လမ္းစျပန္တယ္။ Civil Engineer တစ္ေယာက္ သိပ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အိပ္မက္ေတြဟာ စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ ၆ႏွစ္ ေလာက္ Day သြားတက္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ ။ GTI ဘက္ေတာင္ ေျခဦးမလွည့္ႏုိင္ခဲ့။ မိသားစုရဲ႕အေၾကာင္း A-to-Z သိတဲ့ သမီးအႀကီးဆံုး ကၽြန္မ ဘာမွမေျပာခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္၀ါသနာပါဆဲျဖစ္တဲ့ အဂၤလိပ္စာ အဓိကပဲ ယူမယ္လို႔ အိမ္ကို ေျပာလိုက္တယ္။ အဂၤလိပ္စာ ရမွတ္ ၇၀ ေက်ာ္မွ English Major ေလွ်ာက္ခြင့္ရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ထပ္ကံဆိုးတာက အဲ့ဒီတံုးက E.Major မွာ Distance မရွိပါ တဲ့။

ကၽြန္မ ဘာတတ္ႏုိင္ခဲ့လို႔လဲ။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြျဖစ္မလာတုိင္းသာ အရႈံးေပးလိုက္ၾကေၾကးဆိုရင္ ဒီေန႔လိုအေနအထားမ်ိဳး ကၽြန္မေရာက္ခဲ့ မယ္မထင္ပါ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သင္ေလခ်ာေလေမဂ်ာနဲ႔ပဲ ကၽြန္မေက်ာင္းၿပီးသြားပါတယ္။ အဆိုးထဲက အေကာင္း၊ အရႈံးေတြထဲက အျမတ္က ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းရမွတ္ေတြေၾကာင့္ပဲလား။ အမွတ္ေကာင္းၿပီး လုိင္းေကာင္းရခဲ့ရဲ႕သားနဲ႔ တခြန္းမွ အေကာင္းအဆိုးမၿငီးျငဴပဲ အလုပ္တဖက္နဲ႔ Distance တက္ၿပီး ျမန္ျမန္ေက်ာင္းၿပီးေအာင္လဲႀကိဳးစား၊ တဖက္တလမ္းကေန အိမ္ကိုလဲ တတ္ႏုိင္သမွ်ျပန္ေထာက္ပံ့ခဲ့လို႔လား။

ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ မသိေပမဲ့ အိမ္ကထြက္သြားေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေဖဟာလဲ အခုအခ်ိန္ထိ တခါတေလ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ အိုးသူႀကီး ၀င္လုပ္ဆဲ၊ တခါတေလ အလုပ္မွာ အခ်ိန္ပိုဆင္းၿပီး အျပန္ေနာက္က်တဲ့ သမီးကို ႀကိဳဖို႔ လမ္းထိပ္မွာ ထြက္ေစာင့္ဆဲ။

ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ နုိင္ငံျခားကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ေနရာေကာင္းေကာင္းတစ္ခုကို ထိုက္သင့္တဲ့ လစာတစ္ခုနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မက အေမ့ကို အလုပ္နားခုိင္းေတာ့ အလုပ္မလုပ္ရမေနႏုိင္ အေမကလဲ အိမ္မွာ ကေလးဘုစုခရုေတြ စာသင္ေပးဆဲ။

အခုအခ်ိန္ထိ Singapore မွာ ေရာက္ေနတဲ့ သူ႔သမီးပို႔တဲ့ ပုိက္ဆံေတြကို မစားရက္ မေသာက္ရက္နဲ႔ ဒိုင္ခံစုတဲ့အေဖကလဲ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ကၽြန္မအေၾကာင္းေတြ လည္ၾကြားဆဲ။

ကုိယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ ညီမကလဲ သူ႔ကိုယ္သူေတာင္ ဂရုမစိုက္ပဲ “နင္ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ေနာ္၊ အဆာမခံနဲ႔ေနာ္” လို႔ MC’Donald နဲ႔ KFC မွာ Burger ေျပးေျပးစားတတ္တဲ့ ကၽြန္မအေၾကာင္းမသိပဲ ဖုံးဆက္တုိင္းမွာဆဲ ….

by ...DecemberCinderella