.jpg)
ဒီအေၾကာင္းကို ဖတ္မိတာၾကာပါၿပီ။ အရင္တပတ္ ေသာၾကာေန႔ကတည္းက။ ေရးမယ္နဲ႔ ေရးမယ္နဲ႔မေရးျဖစ္တာ။ မေန႔က ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ online မွာ ေတြ႕ေတာ့ သူက ေနာက္ႏွစ္ ေမမွာ လာဖို႔စီစဥ္ ထားတယ္ ..အလုပ္အေျခအေန ဘယ္လိုလဲလို႔ ေမးတာနဲ႔ ဒါကို ျပန္ေရးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
အခု Recession ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ရသူေတြ၊ ဒီမွာက်န္ေနဆဲလူေတြ … အေျခအေနေတြက ရႈပ္ေထြး လြန္းပါတယ္။ ေျပာရလဲခက္တယ္။ ဒီမွာ က်န္ေနတာ သိပ္ေတာ္လြန္းလို႔ မဟုတ္သလို၊ ျပန္ရတာလဲ အလုပ္ လုပ္တာ ညံံ့လို႔ မဟုတ္တာလဲ အေသအခ်ာပါပဲ ။ ကံနဲ႔လဲ ဆုိင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေန႔က Strait Times မွာေတာ့ ဒီစကားလံုးကို သံံံုးထားတယ္ ..Rank-and-file workers တဲ႔ ။။ ေလွ်ာ့ခ်င္းေလွ်ာ့ Foreigners ကို ေလွ်ာ့ပါမယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာ Ordinary Workers ေတြကို စေလွ်ာ့ပါမယ္တဲ့ ။ ကိုယ္ေတာင္ အဲ့ဒါကို ဖတ္ၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ရိုးရိုးသိပံၸဘြဲ႕ေလးကိုျမင္ေယာင္ၿပီး နည္းနည္းအားငယ္သလိုလို ျဖစ္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ္လဲ Rank-and-file ပဲ။
မဟုတ္ပါဘူး ..ေနာက္တာပါ။ အားမငယ္ပါနဲ႔။ အေျဖတစ္ခုေတာ့ရွိရမွာေပါ့။ Rank-and-file ကို စေလွ်ာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ rank-and-file ဆိုတဲ့ အေနအထားမဟုတ္ေၾကာင္း ပိုႀကိဳးစားျပရမွာေပ့ါ။
ဒီမွာ အလုပ္စလုပ္ၿပီဆုိကတည္းက သူတို႔နဲ႔ မယွဥ္သာတဲ့ အခ်က္ေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ အဂၤလိပ္စကားကို (File) ကို ဖားလ္ လုိလို၊ (Double) ကို ဒါဘဲလ္ လိုလိုနဲ႔ Pronunciation လြဲတာေလးေတြသာ ရွိရင္ရွိမယ္။စကားေျပာရင္ Sentence ေရွ႕မွာ ဘာအဓိပၸါယ္မွန္းမသိ “May Be” ထည့္ထည့္ေျပာတတ္တာေလးေတြကို ကိုယ္လဲ ေနာက္ေတာ့ အက်င့္ပါသြားတာ မ်ဳိးေတြ ရွိရင္ရွိမယ္။ ေမြးကတည္းက အာသြက္လွ်ာသြက္ေျပာလာတဲ့ သူတု႔ိနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုမွ ယွဥ္လို႔မရပါဘူး။ ဒါေတာင္ ကိုယ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက အဂၤလိပ္စာ၊ စကားကို ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္သူ႕ေရွ႕မွာ ေျပာရေျပာရ ရွက္တတ္ခဲ့သူမဟုတ္ဘူး။ အသံထြက္မွားလို႔ ျပင္ေပးသူကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ ကိုယ့္ကို အဂၤလိပ္လို ျပန္ေျပာသူကို ေလးစားတယ္။ (ဘိုရူး လို႔ တခါမွ ေလွာင္ေျပာင္ခ်င္စိတ္ မရွိခဲ့ဘူး။ ႀကိဳးစားမႈကို အသိအမွတ္ျပဳခဲ့တယ္။ Chatting မွာ Myanglish ေတြသံုးရင္ မုန္းတယ္။ မတတ္ရင္ ျမန္မာလိုပဲေရးေစခ်င္တယ္။ Myanglish ေတြကို စာလံုးေပါင္းရတာ ေခါင္းကိုက္လို႔။)
ေျပာခ်င္တာက.... ကိုယ္ ဘယ္အလုပ္ကိုပဲ ဘယ္လိုင္းမွာပဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ Basic Necessity အေနနဲ႔ သူတို႔နဲ႔ တန္းတူ well-Communicate လုပ္နုိင္ဖို႔အေရးႀကီးပါတယ္။ ကိုယ္က ျမန္မာျပည္မွာတံုးက ကိုယ့္ Profession နဲ႔ကိုယ္ အေတြ႕အႀကံဳရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးမယ္။ ဒီေရာက္မွ ကိုယ္နဲ႔ဆုိင္တဲ့ Topic ေလးကို ေဆြးေႏြးဖို႔ေတာင္ English ကို ရဲရဲမေျပာဆို၀ံ့တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနရင္ ...ကိုယ္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို သူတို႔ သိေအာင္ ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ Meeting ေတြမွာ Discussion ဆိုရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ Point of View ကို ဘယ္လိုတင္ျပ မွာလဲ။ ဘာစကားနဲ႔လဲ။
Communication က အေရးႀကီးတယ္ဆိုလိုလဲ ငါက BC မွာ ဘာလက္မွတ္ရထားတာ၊ USIS မွာ ဘာနဲ႔ၿပီး ထားတာဆိုၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ဘြဲ႕နဲ႕၊ ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ မကိုက္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ရမ္းသန္းလုပ္ဖို႔လဲ စိတ္မကူး ပါနဲ႔ဦး။ အခု MOM မွာ Pass ကို ေတာ္ေတာ္က်ပ္ေနပါတယ္။ ဘြဲ႕နဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ အလုပ္ရာထူးနဲ႔ မကိုက္ရင္ Pass ခ်မေပးပါဘူး။
ဘယ္သူေတြဘယ္လိုတားတား ႀကိဳးစားၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ဆိုလဲ လာပါ။ ဒါေပမဲ့ ပထမဦးစြာ စတင္ကုန္မွာ ျဖစ္တဲ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ အနည္းဆံုး USD 500၊ အခန္းငွားခ SGD 300 ( share with others)၊ Meal SGD 100 ( max: if you cook urself)၊ MRT & Phone – SGD 200 ( At least) …အဲ့ဒီလိုေလးေတြသံုးဖို႔ကို အိမ္က ေထာက္ပံ့နုိင္ရင္ ( အတိုးနဲ႔ ပိုက္ဆံေခ်းလာရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုရင္) Job Hunting ကို ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ။ Trying is no harm ေလ။
အဲ့ဒီလိုမွမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ Economic Crisis ကို Worldwide ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခုလို အခ်ိန္မ်ိဴးမွာ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ( ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာပဲ ကိုယ္ေနၿပီး) လုပ္ႏုိင္တာေလးေတြ လုပ္ေနၾကပါဦးလို႔ ေစတနာ အရင္းခံၿပီး မွာခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔လဲ ေနသာေနေနရတာ။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာ ဘယ္လိုမွမရႏုိင္တဲ့၀င္ေငြတစ္ခုေၾကာင့္သာ စက္ရုပ္လိုဘ၀ ႀကီးထဲမွာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြေလးကို ဦးတည္စဥ္းစားၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မနည္း ေပ်ာ္ေအာင္ထားေနတာပါ။
(ရိုးရိုးသားသား၀န္ခံရရင္ ကိုယ္က ျမန္မာျပည္မွာတံုးက NGO မွာ လုပ္ခဲ့ၿပီး ထုိက္သင့္သေလာက္၀င္ေငြ ေကာင္းခဲ့သူပါ။ ကိုယ့္ လူမ်ိဳးေတြအတြက္လဲ အက်ိဳးရွိတဲ့ ေစတနာ့၀န္ထမ္းဘ၀မွာ ကိုယ့္အလုပ္ကိုေက်နပ္ခဲ့ ဖူးသူပါ။ ဒါေပမဲ့ ..ဘ၀ကို ဒီအတုိင္းႀကီး ေက်နပ္မေနသင့္ေသးဘူးဆိုၿပီး ဒီမွာ Int’l Experience လုိခ်င္တယ္ ဆိုၿပီး ေရာက္လာတယ္။ အခုေတာ့ Int’l Depression မ၀င္ေအာင္ မနည္းေျဖေနရသူပါ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔အားလံုးဟာ “သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ” ႀကိဳးစားရုန္းကန္ရင္း ရွင္သန္ေနရသူေတြပါ။
by ...DecemberCinderella
အခု Recession ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ရသူေတြ၊ ဒီမွာက်န္ေနဆဲလူေတြ … အေျခအေနေတြက ရႈပ္ေထြး လြန္းပါတယ္။ ေျပာရလဲခက္တယ္။ ဒီမွာ က်န္ေနတာ သိပ္ေတာ္လြန္းလို႔ မဟုတ္သလို၊ ျပန္ရတာလဲ အလုပ္ လုပ္တာ ညံံ့လို႔ မဟုတ္တာလဲ အေသအခ်ာပါပဲ ။ ကံနဲ႔လဲ ဆုိင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေန႔က Strait Times မွာေတာ့ ဒီစကားလံုးကို သံံံုးထားတယ္ ..Rank-and-file workers တဲ႔ ။။ ေလွ်ာ့ခ်င္းေလွ်ာ့ Foreigners ကို ေလွ်ာ့ပါမယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာ Ordinary Workers ေတြကို စေလွ်ာ့ပါမယ္တဲ့ ။ ကိုယ္ေတာင္ အဲ့ဒါကို ဖတ္ၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ရိုးရိုးသိပံၸဘြဲ႕ေလးကိုျမင္ေယာင္ၿပီး နည္းနည္းအားငယ္သလိုလို ျဖစ္သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ္လဲ Rank-and-file ပဲ။
မဟုတ္ပါဘူး ..ေနာက္တာပါ။ အားမငယ္ပါနဲ႔။ အေျဖတစ္ခုေတာ့ရွိရမွာေပါ့။ Rank-and-file ကို စေလွ်ာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ rank-and-file ဆိုတဲ့ အေနအထားမဟုတ္ေၾကာင္း ပိုႀကိဳးစားျပရမွာေပ့ါ။
ဒီမွာ အလုပ္စလုပ္ၿပီဆုိကတည္းက သူတို႔နဲ႔ မယွဥ္သာတဲ့ အခ်က္ေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ အဂၤလိပ္စကားကို (File) ကို ဖားလ္ လုိလို၊ (Double) ကို ဒါဘဲလ္ လိုလိုနဲ႔ Pronunciation လြဲတာေလးေတြသာ ရွိရင္ရွိမယ္။စကားေျပာရင္ Sentence ေရွ႕မွာ ဘာအဓိပၸါယ္မွန္းမသိ “May Be” ထည့္ထည့္ေျပာတတ္တာေလးေတြကို ကိုယ္လဲ ေနာက္ေတာ့ အက်င့္ပါသြားတာ မ်ဳိးေတြ ရွိရင္ရွိမယ္။ ေမြးကတည္းက အာသြက္လွ်ာသြက္ေျပာလာတဲ့ သူတု႔ိနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုမွ ယွဥ္လို႔မရပါဘူး။ ဒါေတာင္ ကိုယ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက အဂၤလိပ္စာ၊ စကားကို ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္သူ႕ေရွ႕မွာ ေျပာရေျပာရ ရွက္တတ္ခဲ့သူမဟုတ္ဘူး။ အသံထြက္မွားလို႔ ျပင္ေပးသူကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ ကိုယ့္ကို အဂၤလိပ္လို ျပန္ေျပာသူကို ေလးစားတယ္။ (ဘိုရူး လို႔ တခါမွ ေလွာင္ေျပာင္ခ်င္စိတ္ မရွိခဲ့ဘူး။ ႀကိဳးစားမႈကို အသိအမွတ္ျပဳခဲ့တယ္။ Chatting မွာ Myanglish ေတြသံုးရင္ မုန္းတယ္။ မတတ္ရင္ ျမန္မာလိုပဲေရးေစခ်င္တယ္။ Myanglish ေတြကို စာလံုးေပါင္းရတာ ေခါင္းကိုက္လို႔။)
ေျပာခ်င္တာက.... ကိုယ္ ဘယ္အလုပ္ကိုပဲ ဘယ္လိုင္းမွာပဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ Basic Necessity အေနနဲ႔ သူတို႔နဲ႔ တန္းတူ well-Communicate လုပ္နုိင္ဖို႔အေရးႀကီးပါတယ္။ ကိုယ္က ျမန္မာျပည္မွာတံုးက ကိုယ့္ Profession နဲ႔ကိုယ္ အေတြ႕အႀကံဳရွိတဲ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးမယ္။ ဒီေရာက္မွ ကိုယ္နဲ႔ဆုိင္တဲ့ Topic ေလးကို ေဆြးေႏြးဖို႔ေတာင္ English ကို ရဲရဲမေျပာဆို၀ံ့တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနရင္ ...ကိုယ္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို သူတို႔ သိေအာင္ ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ Meeting ေတြမွာ Discussion ဆိုရင္ ကုိယ့္ရဲ႕ Point of View ကို ဘယ္လိုတင္ျပ မွာလဲ။ ဘာစကားနဲ႔လဲ။
Communication က အေရးႀကီးတယ္ဆိုလိုလဲ ငါက BC မွာ ဘာလက္မွတ္ရထားတာ၊ USIS မွာ ဘာနဲ႔ၿပီး ထားတာဆိုၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ဘြဲ႕နဲ႕၊ ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ မကိုက္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ရမ္းသန္းလုပ္ဖို႔လဲ စိတ္မကူး ပါနဲ႔ဦး။ အခု MOM မွာ Pass ကို ေတာ္ေတာ္က်ပ္ေနပါတယ္။ ဘြဲ႕နဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ အလုပ္ရာထူးနဲ႔ မကိုက္ရင္ Pass ခ်မေပးပါဘူး။
ဘယ္သူေတြဘယ္လိုတားတား ႀကိဳးစားၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ဆိုလဲ လာပါ။ ဒါေပမဲ့ ပထမဦးစြာ စတင္ကုန္မွာ ျဖစ္တဲ့ ေလယာဥ္လက္မွတ္ အနည္းဆံုး USD 500၊ အခန္းငွားခ SGD 300 ( share with others)၊ Meal SGD 100 ( max: if you cook urself)၊ MRT & Phone – SGD 200 ( At least) …အဲ့ဒီလိုေလးေတြသံုးဖို႔ကို အိမ္က ေထာက္ပံ့နုိင္ရင္ ( အတိုးနဲ႔ ပိုက္ဆံေခ်းလာရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုရင္) Job Hunting ကို ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ။ Trying is no harm ေလ။
အဲ့ဒီလိုမွမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ Economic Crisis ကို Worldwide ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခုလို အခ်ိန္မ်ိဴးမွာ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ( ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာပဲ ကိုယ္ေနၿပီး) လုပ္ႏုိင္တာေလးေတြ လုပ္ေနၾကပါဦးလို႔ ေစတနာ အရင္းခံၿပီး မွာခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔လဲ ေနသာေနေနရတာ။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာ ဘယ္လိုမွမရႏုိင္တဲ့၀င္ေငြတစ္ခုေၾကာင့္သာ စက္ရုပ္လိုဘ၀ ႀကီးထဲမွာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြေလးကို ဦးတည္စဥ္းစားၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မနည္း ေပ်ာ္ေအာင္ထားေနတာပါ။
(ရိုးရိုးသားသား၀န္ခံရရင္ ကိုယ္က ျမန္မာျပည္မွာတံုးက NGO မွာ လုပ္ခဲ့ၿပီး ထုိက္သင့္သေလာက္၀င္ေငြ ေကာင္းခဲ့သူပါ။ ကိုယ့္ လူမ်ိဳးေတြအတြက္လဲ အက်ိဳးရွိတဲ့ ေစတနာ့၀န္ထမ္းဘ၀မွာ ကိုယ့္အလုပ္ကိုေက်နပ္ခဲ့ ဖူးသူပါ။ ဒါေပမဲ့ ..ဘ၀ကို ဒီအတုိင္းႀကီး ေက်နပ္မေနသင့္ေသးဘူးဆိုၿပီး ဒီမွာ Int’l Experience လုိခ်င္တယ္ ဆိုၿပီး ေရာက္လာတယ္။ အခုေတာ့ Int’l Depression မ၀င္ေအာင္ မနည္းေျဖေနရသူပါ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔အားလံုးဟာ “သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ” ႀကိဳးစားရုန္းကန္ရင္း ရွင္သန္ေနရသူေတြပါ။
by ...DecemberCinderella
5 comments:
ေက်းဇူးပဲေနာ္။ စလုံးမွာ wp reject ျဖစ္လုိ႔ ေက်ာင္းေလွ်ာက္ထားတာ ေစာင့္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကုိ ဒါေလးဖတ္ခိုင္းလုိက္မယ္။
ပိုစ့္ကေလးက သိပ္ရည္႐ြယ္ခ်က္ေကာင္းတယ္ဗ်ာ
ေျပာျပသင့္ပါတယ္ အမဆင့္ေရ ...
တစ္ခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံျခားေရာက္တာနဲ႕ အဆင္ေျပေနတယ္၊ ေကာင္းစားေနတယ္လို႕ ေလွနံဓါးထစ္မွတ္ယူတတ္ၾကတယ္၊ သူတစ္ပါးႏိုင္ငံနဲ႕ လူမ်ိဳးျခားေျမမွာ ႐ုန္းကန္ရတာ အင္မတန္ကိုပဲ မလြယ္လွပါဘူး၊ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္အလိုက္ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ လူတိုင္းမွာ ဖိစီးေနတာတစ္ခုခုကေတာ့ ႐ွိေနတတ္စၿမဲပါ၊ အဆင္ေျပတဲ့ လူေတြသတင္းကပိုေမႊးေလေတာ့ အဆင္မေျပပဲ တပ္ေခါက္ျပန္သြားရတဲ့သူေတြ၊ အခက္အခဲအက်ဥ္းအက်ပ္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့သူေတြရဲ႕ အျဖစ္ေတြကလည္း တစ္ပံုႀကီးပါ၊ အမ ေျပာသလို အရည္အခ်င္းေပၚမွာလည္း လံုး၀ႀကီး မူမတည္သလို ကံေပၚမွာလည္း ျပန္ဆိုင္ေနပါတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းဆံုးေတာ့ လူတိုင္းက ႀကိဳးစားေနၾကတာပါပဲ၊ အခုအခ်ိန္ကေတာ့ တကယ့္ On the margin ပါပဲ၊ ေျပာမရဘူးေလ ... ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး အဆိုးဆံုးအတြက္ကို ျပင္ဆင္ထားေနၾကရတယ္ဗ်ာ... စိတ္ဓါတ္ကေတာ့ မက်ဖို႕ အဓိက တိုက္တြန္းေပးပါအမေရ၊ အဲဒါက အဓိက အက်ဆံုးပါပဲဗ်ာ ...။ အမရဲ႕ အခုပိုစ့္ေလးအတြက္ အထူးေက်းဇူးပါ အမေရ ...။
အားလံုးအဆင္ေျပၾကပါေစ
ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္
ေရးထားတာေလးကဒီကိုလာခ်င္ေနႀကတဲ႔ၿမန္မာေတြအတြက္သိထားရမယ္႔အေႀကာင္းအရာေတြမို႔ေကာင္းတယ္ဗ်ာ.. ဒီမွာေနာက္ႏွစ္ ၃ လ ပိုင္းအတြင္း ပိုဆိုးလာႏိုင္တယ္လို႔ထင္တယ္ညီမေရ..
အိမ္မက္ရွင္ေၿပာသလိုပဲ စိတ္ဓါတ္ေတာ႔မက်နဲ႔..
အရည္အခ်င္းရွိရဲ႕သားနဲ႔ကံမေကာင္းလို႔ခုအခ်ိန္မွာလက္ရွိကေနလက္မဲ႔ၿဖစ္ၿပီးတပ္ေခါက္ၿပန္သြားရတဲ႔သူေတြလဲအမ်ားႀကီးပဲ..
အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး အဆိုးဆံုးအတြက္ကို ျပင္ဆင္ထားႀကရမွာပဲ..
စင္ဒရဲလားေရ--
ေက်းဇူးတင္စကားလာေျပာရင္း ပိုစ္႔ေလးကို
ဖတ္ပါတယ္--
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔အားလံုးဟာ “သူစိမ္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာ” ႀကိဳးစားရုန္းကန္ရင္း ရွင္သန္ေနရသူေတြပါ။
ဆိုတဲ႔ စာသားေလးကိုဖတ္ရေတာ႔ ရင္ထဲမွာ နင္႔ကနဲ ခံစားလိုက္ရတယ္---
ဒါသဘာ၀ပါပဲဗ်ာ ဥပမာေပါ့ သူမ်ားအိမ္မွာသြား
ေနတဲ့အခါမွာေပါ့ အိမ္ရွင္စီးပြားေရးမေကာင္းရင္
ဘယ္လုိၿဖစ္တတ္သလဲ ဒီသေဘာပါပဲဗ်ာ။
Post a Comment